چغندرقند

چغندر قند با نام علمي Beta vulgaris     گياهي است دو ساله از تيره اسفناج كه بصورت گياهي يكساله زراعت مي شود . چغندر قند طي دوره رشد رويشي فاقد ساقه بوده و بصورت مجموعه اي از برگ هاي بزرگ افقي تا عمودي مشاهده مي شود.  محصول زراعي چغندر ريشه اي است بزرگ و آبدار كه شامل سه قسمت می باشد:

1)طوقه كه قسمت بالائي ضخيم شده و برگها از آن منشأ مي گيرد

  2)منطقه كوتاه و صاف در زير طوقه كه گردن گفته مي شود. گردن قطورترين منطقه ريشه مي باشد

3)قسمت گوشتي ريشه كه ذخيره قند در آن انجام مي گيرد. مقدار قند در منطقه گردن و طوقه پايين است مقدار قند در ارقام اصلاح شده به 16 تا 20 درصد مي رسد. امراض و كمبود مواد غذايي موجب افزايش ريزيش برگ ها گشته و عملكرد را پايين مي آورد زيرا در اين حالت برگ هاي جديد بوجود مي ايد كه صرفاً بامصرف قند ذخيره شده ريشه رشد مي كند. معمولاً ساقه گل دهنده چغندر كه در سال دوم رشد بوجود مي آيد از مركز طوقه رشد مي كند گلها كوچك و در روي گل آذين خوشه اي مركب بطور منفرد با دستجات 2 تا 7 گلي مشاهده مي شود خود عقيمي و دگرگشتي بر گياه حاكم است باد عامل مهم در گرده افشاني بشمار مي رود .تجمع قند در بعضي از دوره هاي رشد تحت تأثير دو عامل به حداكثر ميزان خود مي رسد: 

 1) آهسته و كند شدن رشد برگها و ريشه 

 2) تعادل مطلوب بين فتوسنتز و تنفس بعلت روزهاي آفتابي و روشن كه موجب بالايي فتوسنتز مي گردد و شبهاي خنك كه تنفس را پايين نگه مي دارد . 

  چغندرقند از لحاظ وزن، ريشه و مقدار درصد قند به چند تيپ مختلف به شرح زير تقسيم بندي شده است:

 تيپ E يا پر محصول: اين نوع چغندر داراي ريشه هاي بزرگ با محصول ريشه بالا و درصد قند